Ingmar Vos over het WK Atletiek in Berlijn (persoonlijk verslag)

27 augustus 2009 - "Het was een gigantische ervaring en een schitterende wedstrijd om te de doen en te beleven. We kwamen op zaterdag aan met de trein in Berlijn, op woensdag mocht ik pas aan de bak dus ik moest nog redelijk lang wachten. Hierdoor bouwde de spanning behoorlijk op. Gelukkig konden wij met onze accreditatie de baan op en heb ik het nieuwe wereldrecord op de 100m kunnen bijwonen. Het gehele stadion zat afgeladen vol en dat was een geweldig gevoel. Hierdoor werd het wachten nog langer.

Uiteindelijk werd het dan woensdag en mocht ik starten op de tienkamp. Ik ben om 6 uur 's ochtends opgestaan en even naar buiten gegaan om alvast een beetje wakker te worden. Hierna naar het ontbijt en daarna in de bus naar het stadion.

Om 10 uur moesten we starten. Ik zat in de 4e serie, de één na snelste serie. Ik had een goede start en snelde naar een tijd van 10.90sec en het mooie was dat ik daarmee mijn serie ook nog eens won. Geweldig!
Het verspringen ging helaas wat minder, 7.21m. De afstand was niet slecht, maar ook niet geweldig. Dit was wel even een mentale klap, want normaal gesproken gaat het verspringen altijd goed en kan ik daar extra punten scoren, maar het is de tienkamp dus je moet verder. Het kogelstoten stond te wachten. De eerste stoot was redelijk, de tweede stoot ging al iets beter, maar hij glipte iets uit mijn handen. Gelukkig was het de derde stoot raak, 13.78m. Het was iets minder als in Götzis, maar puntgewijs is dit bijna geen verschil.
Hierna was het ochtendprogramma afgelopen en moesten we 3,5 uur wachten tot we met het hoogspringen mochten beginnen. Dit was voor mij erg nieuw. Dit gebeurt namelijk alleen op grote toernooien, normaalgesproken gaat de tienkamp gewoon 5 onderdelen achter elkaar door, maar nu ben je ook afhankelijk van de andere onderdelen die op de baan bezig zijn.

Het hoogspringen ging uiteindelijk redelijk, 2.02m. Geen pr, maar wel een goed resultaat. Ik merkte vooral bij het hoogspringen dat het erg moeilijk is om geconcentreerd te blijven in een stadion met 50.000 mensen gevuld. Dit is blijkbaar dat veel gesproken woord "toernooiervaring", nu weet ik wat dit betekent.
Het laatste onderdeel van de dag was de 400m. Het was al 22 uur 's avonds en we moesten nog starten, ik was lichamelijk en mentaal helemaal gesloopt, maar je moet! Dus ik had me nog één keer helemaal opgepept en ik liep een goede race, 49.99 seconden. Een seizoensbeste tijd en daardoor een dagtotaal van
4099 punten, dat was 123 punten minder dan mijn eerste dag in Götzis, waar ik voor het eerst over de 8000 punten scoorde. Dus mijn hoop om weer boven de 8000 punten te scoren was een beetje vervlogen, maar je weet het nooit in de tienkamp!

Nu gelijk vanuit het stadion met de bus naar het hotel en eten, hierna mijn badkuip vol laten lopen met koud water en ijs, 10 minuten in een ijsbad zitten, 7 minuten een warme douche en weer 7 minuten in een ijsbad en toen nog even naar de fysiotherapeut om een goede massage te krijgen.
Toen dit allemaal achter de rug was, was het alweer 1 uur en ik wist dat ik alweer om 06:30 mijn bed uit moest, dus snel naar bed.

De tweede dag werd ik dus wakker met verschrikkelijke spierpijn in mijn kuiten. Ik dacht: "Hoe kom ik nog over die horden heen?" Eenmaal op de warming-up baan aangekomen voelde ik me alweer wat beter en het ging steeds beter. Het inwerken op de hordes ging eigenlijk heel erg goed en dat gaf heel veel moed voor de horderace.
Toen ik door de marathonpoort weer de baan op kwam, kreeg ik weer zo'n grote adrenalinestoot dat alle pijn weg was en dat ik maar één ding wilde doen, zo hard mogelijk over die hordes heen gaan en desnoods er dwars doorheen. Deze instelling had ik eigenlijk aangenomen voor de gehele dag, want ik had nog steeds de kans om boven de 8000 punten scoren en die wilde ik met beide handen aangrijpen. De hordenrace ging geweldig, ik won wederom mijn serie en ik liep een dik pr van 14.50 seconden. Later bleek de BBC erg onder de indruk van mijn techniek te zijn en dat is altijd een eer om dat te horen van een aantal zeer grote atletiekkenners.
Het discuswerpen ging hierna ook super, weer een pr, 42.35 meter, dus mijn instelling werkte en ik had alweer wat extra punten bij elkaar gesprokkeld richting de 8000 puntengrens. Bij het polsstokhoogspringen begon het erg warm te worden op het middenveld. Het was maar liefst 36 graden en dat na 5,5 uur slaap. Na al twee onderdelen gehad te hebben was dat behoorlijk extra slopend, maar je moet verder, dus dat deed ik ook.
Het polsstokken ging ook weer fantastisch. Ik had hier  extra op getraind en dat betaalde uit in een nieuw pr van 4.40 meter, weer wat extra punten.
Ondertussen zat het gehele stadion vol met publiek en mochten we gaan speerwerpen. Ik wist dat als ik hier goed zou werpen dat ik veel extra punten kon verdienen en gelukkig deed ik dat. Ik wierp de speer naar een afstand van 64.27 meter, mijn tweede afstand ooit en 3 meter verder dan in mijn beste meerkamp, dus veel extra punten. Ik had gedaan wat ik wilde doen en dat voelde erg goed en dat gaf me veel energie voor de afsluitende 1500m.

Ik wist dat ik voor een nieuw punten pr een tijd moest lopen van 4.29 min. Ik was helemaal kapot, zowel mentaal als fysiek, maar je wilt dat pr dus dat zet je op dat moment nog “even” opzij, puur omdat je het zo graag wilt!
We vetrokken snel op de 1500m en mijn lichaam begon al tegen te strubbelen na 600m. Op dat moment heb ik alleen nog maar op karakter gelopen en kwam ik gelukkig uit op een tijd van 4.28.51 min. Precies een halve seconden genoeg om een nieuw punten-pr te scoren van 8009 punten. Helemaal geweldig!

Ik was heel erg blij en zeer tevreden. Ik had mijn doelen behaald, opnieuw 8000 punten scoren, mijzelf nomineren voor de EK Atletiek te Barcelona 2010 en bij de eerste 20 eindigen, helemaal super!!!
(Overigens was ik met deze score in 2003 8e van de wereld geweest. Je kan dus zien dat het niveau van de tienkamp de afgelopen jaren gigantisch is gestegen!)"

Met vriendelijke groet,

Ingmar Vos