Tienkamper Ingmar Vos bedankt sponsor Plantina

14 september 2011 - Beste Sponsoren/ Vrienden,

Ten eerste wil ik jullie allemaal bedanken voor de steun en hulp die jullie mij dit succesvolle seizoen hebben gegeven.
Mijn seizoen is dan misschien niet geheel succesvol afgelopen, maar het begon natuurlijk erg mooi met een Nationale Indoor verspringtitel in Apeldoorn en twee weken erna de Nationale Indoor meerkamptitel met een nieuwe pr score van 5987 punten, wat goed was voor een 4e allertijden in Nederland.

Een paar weken later mocht ik met deze scores meedoen aan het Europese Indoor Kampioenschap te Parijs en wist met wederom een nieuwe pr score van 6020 punten 5e van Europa te worden, wat een schitterende prestatie was! Later bleek deze scoren zelf genoeg te zijn om 7e op de Wereld Ranglijst te staan voor het indoor seizoen van 2011, super gaaf!
Oftewel een geweldig indoor seizoen voor mij, mijn coaches en mijn begeleidingsteam!

In april ben ik twee weken met twee van mijn coaches op trainingsstage geweest in Tenerife en heb ik daar de eerste week erg goed kunnen trainen. Helaas kreeg ik de tweede week last van een keelontsteking en heeft zich dit omgezet in bronchitis.
Dit kwam niet echt goed uit aangezien ik nog maar 3 weekjes had tot één van mijn grootste wedstrijden van het jaar, de tienkamp van Götzis, te Oostenrijk.
Ondanks alle tegenslagen wist ik toch nog een score te behalen van 8105 punten, een nieuwe pr en de limiet voor de WK van Daegu, te Zuid Korea.

Zelf had ik dubbele gevoelens. Ik was blij met het nieuwe pr en de WK-limiet, maar ik wist dat ik meer in mij had en wilde “veel” meer punten scoren en direct de Olympische Limiet halen. Ik wil altijd het beste eruit  halen en ben zeer gedreven. Gelukkig herinnerden mijn familie en vrienden mij eraan dat ik 3 weken ervoor nog redelijk ziek was en dus niet het optimale van mijzelf kon verwachten. Blijkbaar is dat dan toch de topsporter in mij, die maar één ding wilt: harder, verder en hoger!
Dus al met al eigenlijk een goede en mooie wedstrijd gedraaid, gezien de voorbereidingen en het resultaat dat eruit is gekomen.

De voorbereiding naar het WK verliep erg goed en ik was in supervorm toen we aankwamen in Zuid Korea. Ik voelde die adrenaline weer die ik al een jaar niet meer gevoeld, sinds de Europese Kampioenschappen te Barcelona. Het voelde geweldig. "I was ready to take on the World !!!!!"

De wedstrijddag was aangebroken en ik opende met een seizoens beste tijd op de 100meter van 10.82sec, mijn tweede tijd ooit en wetende dat eerlijk gezegd mijn reactie op het startschot niet eens geweldig was. Er was namelijk al een valse start geweest en dat betekend in de tienkamp dat je daarna geen valse start meer mag maken. Ik stond lichamelijk en geestelijk erg scherp en was dus bang dat ik te vroeg mijn blok zou uitspringen. Helaas verloor ik daardoor een 0.10 seconden in mijn startblok, maar dat nam niet weg dat de race zelf erg goed verliep en een mooie opener neerzette voor een mooie tienkamp!

Bij het verspringen had ik maar één warming-up aanloop nodig om goed uit te komen op de balk. Ik maakte een klein sprongetje in de zandbak en dat voelde super, dus ik was denk ik als één van de eerste atleten klaar met mijn warming-up en blaakte van zelfvertrouwen. Dat bleek ook wel toen ik bij mijn eerste sprong meteen 7.41m sprong, waarbij ik in moest houden richting de balk, omdat ik te dichtbij kwam en de sprong geldig wilde houden, ik nog 19cm over tot had tot het plasticine en mij bij de afzet meteen blesseerde aan mijn adductor. Net voor de afzet voelde ik een harde scherpe steek in mijn rechterlies. Ik landde in de bak en voelde meteen dat het mis was, mijn lies deed zeer en voelde heel erg stijf aan en elke wandelpas die ik maakte deed pijn. We hebben meteen de dokter en fysiotherapeut van de bond erbij geroepen. Terwijl zij mij behandelden op de baan ging de wedstrijd door en moest ik helaas mijn 2e en 3e poging laten schieten om behandeld te worden. De behandeling was uiteindelijk geen pretje. Dit betekende namelijk in totaal 5 injecties, 4 in mijn bovenbeen en 1 rechtstreeks op de aanhechting in de lies, op het bot. 

Het kogelstoten stond te wachten en ik wilde het nog wel proberen, wetende dat we na het kogelstoten een middagpauze hadden van ongeveer 7 uur.
Dus ik dacht: ik probeer een zo goed mogelijke kogel te stoten en dan te herstellen in de middag. Helaas was de pijn ondanks de injecties niet weg gegaan en heb ik geprobeerd te stoten met de pijn in mijn lies. Ik wist een afstand te stoten van 13.83meter, niet de beste afstand maar ook niet onverdienstelijk voor mijn tienkamp.

Na veel behandeling en slapen in de middagpauze, moesten we rond 18 uur weer naar het stadion. Op het eerste gezicht en gevoel voelde het allemaal een stuk beter en had ik het idee dat de klachten bijna verdwenen waren. Helaas was deze goede hoop snel weg, want na "proberen" in te lopen voor de wedstrijd kon ik al niet meer wandelen zonder pijn, laat staan te hoogspringen en een 400 meter voluit te lopen. Ik moest toen denk ik één van de moeilijkste keuzes uit mijn carrière ofwel leven maken: ik moest stoppen met de tienkamp op de Wereld Kampioenschappen!

Ik ben nu twee weken terug uit Korea en ben ik intensief onder behandeling bij de fysiotherapeut en heb ik ook al een MRI scan gehad, waarvan ik aanstaande donderdag de uitslag van krijg. Deze zal worden gelezen door Dokter Heijboer, hier in Rotterdam bij het Erasmus MC.  Hij is één van de beste doktoren van Nederland, dus ik heb er veel vertrouwen in dat het goed gaat komen!

Nogmaals wil ik iedereen heel erg bedanken voor jullie steun en hulp, zonder jullie zou ik niet kunnen doen wat ik wil en zou ik al helemaal niet de prestaties behalen die ik nu behaal. Talent en doorzettingsvermogen zijn twee grote factoren, maar in je ééntje kom je in deze harde wereld nergens!!!

Het Olympische jaar gaat voor mij aanstaande oktober beginnen. Dan wil ik weer gaan trainen en hoop ik volledig fit te zijn om mijn Olympische Droom te gaan verwezenlijken. Het WK heeft mijn ogen weer doen openen in meerdere zinnen en ik ben nu nog gemotiveerder dan ik al was. Ik heb niet kunnen laten zien hoe goed ik ben en wat ik in mij heb, dus volgend jaar wordt mijn jaar!
 
Dankjewel en tot snel!
 
Groetjes,

Ingmar Vos