Omega 3-vetzuren in visolie goed voor de oren

02 juni 2009 - Veel omega 3-vetzuren uit visolie zou wel eens goed voor de hersenen kunnen zijn. Tot die conclusie komt Carla Dullemeijer van de Wageningen Universiteit in haar proefschrift.

Ze vond een duidelijk verband tussen visvetzuren in het bloed en een verminderde achteruitgang van het gehoor bij ouderen. ‘Visolie zou de achteruitgang van bepaalde hersenfuncties en zelfs het gehoor wel eens kunnen vertragen.'

Omega 3-vetzuren, die veel in vette vis voorkomen, blijken de hersenen positief te beïnvloeden. Dullemeijer ontdekte dat ouderen met een relatief lage hoeveelheid omega 3-vetzuren in het bloed sneller achteruitgingen in hun presentaties op cognitieve testen dan ouderen met meer van deze visvetzuren in het bloed. Eerder toonde zij al aan dat jonge varkens het omega 3-vetzuur docosahexeenzuur (DHA) inbouwen in de hersenen tijdens de eerste levensmaanden, waarin de hersenen zich ontwikkelen. ‘Omdat DHA blijkbaar belangrijk is bij de hersenontwikkeling, zou het ook wel eens een rol kunnen spelen bij hersenveroudering', legt de promovendus uit. ‘Daarom richtten we ons onderzoek op enkele hersenfuncties van ouderen in relatie tot hun vetzuurprofiel in het bloed.' Het positieve effect van visolie op de bloedvaten en de circulatie is al langer bekend, en daarom testte Dullemeijer de hypothese dat dat de oorzaak zou zijn van het beter functioneren van de hersenen van ouderen met een visrijk dieet.

Ze keek daarvoor naar het binnenoor, een zeer goed doorbloed deel van het hoofd. Hier vertaalt het slakkenhuis binnenkomend geluid naar een elektrisch signaal dat via de gehoorzenuw de hersenen bereikt. Een verminderde circulatie in de hersenen zou dat slakkenhuis kunnen treffen en tot gehoorverlies leiden, was de gedachte. Ouderen die relatief veel omega-3-vetzuren in hun bloed hadden, bleken inderdaad minder gehoorverlies te hebben dan ouderen met relatief weinig van deze vetzuren in het bloed. Dit verschil in gehoorverlies gold echter alleen voor de lage tonen.

Proefschrift Carla Dullemeijer, Wageningen Universiteit, 29 mei 2009