Elisabeth Willeboordse op naar brons (wedstrijdverslag)

25 augustus 2008 - De wekker ging om 6 uur. Dit omdat ik de avond ervoor 63,9 kg woog en ik bang was dat ik geen kilo meer zou afvallen gedurende de nacht. Ongegronde angst, want om 6 uur woog ik 62,9 kg.

Met de fiets naar de weging die toch stiekem op 15 minuten loopafstand is en even proef gewogen. Ik was intussen al weer 1 ons afgevallen en woog bij de officiële weging 62,8 kg. Ik hoorde dus net voor die weging tegen wie ik de 1ste ronde moest judoën. En ik wilde het daarbij laten, ik hoefde de rest van de loting niet te weten, want ik was van plan alles ronde voor ronde af te draaien. Mijn 1ste ronde was tegen Koval, een sterke Russische waar ik in de finale van de Super World Cup in Moskou 2007 een vol punt tegen scoorde. En maar vriendelijk naar mij knikken bij de weging, die Russische……

Na de weging reed ik met Lein (Marjolein van Unen, bondscoach) naar de ‘vreetschuur’ om te ontbijten. Ik heb nog geprobeerd om er een fiks ontbijt in te proppen, maar na een paar happen zat ik helemaal vol! Hmmm, zou ik wel genoeg energie hebben om te judoën? Gelukkig ligt er in de eetzaal een volle bak met snickers. Na mijn bezoek zaten mijn broekzakken goed vol en was de bak met snickers half leeg!
De avond ervoor had ik mijn tas al ingepakt en ik kon dus nog even ontspannen…..’t is maar wat je ontspannen noemt…..ik hoopte zo dat het maar alvast avond was, dat ik er niet bewust bij hoefde te zijn. Nou, ik heb nieuws voor jullie, dat gaat jammer genoeg niet! Je maakt alles mee, en het was een hel. Ik heb me nog nooit zo faalangstig gevoeld als dinsdag…….Waarom doe ik dat mijzelf aan? Waarom voel ik mij niet fantastisch dat ik bevoorrecht ben om op de Olympische Spelen te mogen acteren?

Om 10.15 uur liepen Lein, Arnold (brons, bondsarts), Chris (de Korte) en ik naar de bus voor vertrek naar de venue. Ik had mijn ‘relaxplaylist’ opgezet, maar door die muziek kon ik wel janken. Dat heb ik toen niet gedaan, want vond dat maar raar. Lein zei dat ik beter geen muziek kon luisteren dan. Bij de bus aangekomen, stonden er meer mensen te wachten. Getsie, dat zou vast proppen worden! Brutaal als Lein en ik zijn, gingen we meteen op het randje van de stoep staan om zo de bus in te kunnen sprinten. Alhoewel dat natuurlijk moeilijk gaat met een loodzware, volgepropte tas. We hadden inderdaad zitplaatsen naast elkaar, dat scheelde mij 20 minuten staan.
Ik had Dex Elmont gevraagd om warming-up mee te maken. Ik was erg blij dat hij dat wilde doen, ondank zijn teleurstellend verlopen judodag. Met hem heb ik een erg goede opwarming gedaan. Explosiviteit, snelheid en kracht waren goed, nu nog alles eruit halen wat er in mij zat……

Die Russische begon meteen te ‘rijgen’. Dan bedoel ik dat ze probeerde mij compleet in haar greep op te sluiten! Ik voelde me echt ingepakt zitten, maar kon wel tot score komen. Pfew, moeizame bevalling. Met een schamele yuko won ik.

De 2de ronde tegen een Algerijnse, verliep iets soepeler. Nog steeds  durfde ik geen grote aanvallen te maken. Ik was zo bang om een fout te maken, om te verliezen….maar zij deed echt helemaal geen drol, dus kreeg ze straf na straf en heb ik de wedstrijd op mijn gemak kunnen uit judoën. Aan mijn conditie zou het die dag in ieder geval niet liggen, want ik was super getraind, voelde ik.
Toen stond ik in de kwartfinale tegen een onbekende Noord-Koreaanse. Nog nooit heb ik haar gezien op een toernooi, maar ik zag wel hoe zij voormalig Wereld kampioen uit Argentinië (Krukower) alle hoeken van de mat liet zien….Nog steeds met de handrem vol op mijn judospel kon ik weinig potten breken bij haar. Ik kreeg vrij snel een half punt tegen met een schouderworp en snel daarop nog zo’n schouderworp: ½ + ½ = 1 punt……

Mensen, wat was ik teleurgesteld in mijzelf! Al die jaren hard trainen om je droom (aan de hele wereld laten zien hoe goed je kunt judoën) waar te maken en dan vervolgens bak je er niets van! Allemaal doordat ik zo gespannen ben, bang om te verliezen, geremd! ARGHHG….Ik was ff helemaal klaar met mijzelf! Wilde niet nog een keer zo de mat op stappen……Alleen toen ik dat zo tegen Lein zei, werd ze gek! Of liever gezegd, kwaad! Ze zei dat zij er dan ook klaar mee was…..oeps, dat was niet mijn bedoeling! Ik moest gewoon spanning kwijt, ff janken! Dat heeft wel geholpen gelukkig.

Het duurde niet lang voordat ik weer moest aantreden in de herkansing. Nu moest ik tegen die Argentijnse Krukower. Ik had nog niet eerder tegen haar gejudood, maar Lein en ik hadden beide ons huiswerk gedaan en ik had geen moeite met het counteren van haar aanvallen. Ook kon ik zelf tot scoren komen. Met een compleet vol scorebord, wist ik haar in de laatste minuut in een houdgreep te leggen en was het volle punt een feit. Daarna aantreden tegen de Sloveense Zolnir waar ik de afgelopen tijd al zoveel tegen heb moeten judoën. Nou ja, als je het judoën kunt noemen, want het lijkt meer op een kattengevecht! Ik heb daar zo’n hekel aan! Gewoon vast pakken en werpen, dat wil ik! Niet de hele tijd losmaken, en halve, slechte aanvallen. Maar dat is nu eenmaal hoe zij judoot en ik heb geen moeite met het pareren van haar aanvallen. Gelukkig kon ik in het begin een kleine score maken en kwam ik daarna niet meer in gevaar. Alweer een schamel kokaatje, ach winnen is winnen, toch?

Nu mocht ik eindelijk voor de bronzen plak vechten! De verliezer van de halve finale tussen Tanimoto (Japan, inmiddels 2-voudig Olympisch kampioen) en Gonzales (Cuba, 7-voudig wereldkampioen o.a. ook editie 2007) zou mijn tegenstander worden……lekker hoor! Tanimoto was de hele dag al oppermachtig, net als Decosse en dat was dan ook de terechte finale die gewonnen werd met een schitterend vol punt door de Japanse. Gonzales was dus mijn opponent. Ik had nog in Spanje tegen haar getraind en merkte dat haar judostijl mij wel ligt. Ze is loeisterk, maar ik doe niet onder qua kracht. En mijn sterke punt, tempo in het spel aanbrengen, zou er uiteindelijk toe leiden dat ze helemaal kapot ging in de reguliere tijd! Voor beiden geen score in de 1ste 5 minuten, alhoewel ik wel dichtbij zat. Wat die Cubaanse niet slim deed, was dat ze de scheidsrechter tegen zich in het harnas joeg. Door zijn bevelen niet of tergend langzaam uit te voeren, raakte de scheids zwaar geïrriteerd. En die ergernis heeft hij volgens mij op haar afgereageerd, want in de golden score (zij deed echt geen drol meer, terwijl ik aanvallend bleef) gaf hij haar al snel een straf voor passiviteit! YEAH JIPPIE SUPER ……..huilen natuurlijk want brons was binnen!!

Ik wil zo graag mensen bedanken. Maar ben ik zo bang dat ik mensen over het hoofd zie. Ik weet zeker dat iedereen die mij heeft geholpen de afgelopen jaren, zich aangesproken zal voelen als ik zeg: BEDANKT ALLEMAAL VOOR JULLIE STEUN, VERTROUWEN, TRAININGEN, VRIENDSCHAP EN LIEFDE!!

Groot verslag, maar wel precies uitdrukkend hoe ik mijn dag heb ervaren!