Elisabeth's Willeboordse eigen verslag over het WK Judo 2007 in Rio

18 oktober 2007 - Na een lange vlucht van bij elkaar zo'n 20 uur, hadden wij het geluk wel onze bagage te hebben. De delegatie met Carola Uilenhoed, die een dag eerder was vertrokken, had dat geluk dus niet!! Een schitterend hotel wachtte ons, met uitzicht op het Barra-strand. Hier konden we de dagen tot aan het toernooi wel volmaken, dachten we...

Na 1 dag uitgerust te hebben van de reis, gingen we de op zondag judoën op de militaire basis van Rio. In een zaaltje dat achteraf vol bleek te zitten met vlooien, hebben we een lekkere explosieve training afgewerkt van ongeveer 1 uur. De snelheid en explosiviteit zaten er goed in! Ook de volgende dag gingen we trainen, maar nu in de hal waar ook het toernooi afgewerkt zou worden. Een grote warming-upruimte bood ons de mogelijkheid goed te trainen. Andere landen maakten ook gretig gebruik van deze mogelijkheid, waardoor het wel druk werd op de mat. Maar ook nu verliep de training goed tot ik tijdens een val verkeerd terecht kwam op mijn enkel en deze een behoorlijke klap te verwerken kreeg! In het begin dacht ik dat het wel mee zou vallen, maar toen ik eenmaal terug was in het hotel en wij nog even een half uurtje op het strand wilde liggen, kon ik bijna niet meer lopen! Met het uur werd het erger en ik werd stiller..bang dat het niet op tijd over zou zijn voor het toernooi zou beginnen. Het was maandag en ik op vrijdag zou mijn toernooi beginnen.

Nadat ik naar mijn kamer was gevlucht, werd er met de bondsarts, mijn trainer Marjolein van Unen en de fysiotherapeut besloten om goed te koelen, een broeiverband met arnicazalf eromheen te doen. Ik kreeg een fikse ontstekingsremmer, mijn enkel was heel warm geworden, maar gelukkig niet gezwollen.
Na nog 2 dagen verplichte bedrust ging het donderdag dusdanig goed dat ik in de zaal mocht kijken naar mijn teamgenootjes Carola Uilenhoed en Marhinde Verkerk, want voor hen begon het toernooi al een dag eerder. Die bedrust heeft mij wel goed gedaan, maar oh, wat was dat saai!!! De dagen duurden echt lang!
Na een schitterende overwinning om brons van Carola Uilenhoed om 10 uur 's avonds, konden Edith (Bosch) en ik eindelijk naar bed; de volgende ochtend waren wij immers aan de beurt. Spannend!!

De weging, het ontbijt en de warming-up met Edith verliepen goed, we voelden ons allebei sterk en dat was ook wel te zien aan ons bewegen. Toch moest ik nog even inkomen de eerste 3 ronden. Mijn eerste tegenstandster kwam niet opdagen, waardoor ik te nog eens 2 uur moest wachten voor ik echt de mat op mocht en de 2de tegenstander kende ik niet. Gelukkig deed ik precies wat ik moest doen en versloeg ik haar door een yuko te scoren en daarna een houdgreep te maken. Ook de 3de tegenstander maakte het mij niet moeilijk en haar wist ik te verslaan op vol punt. Nu wachtte Olympisch Kampioen Tanimoto uit Japan mij op. Al meteen in het begin wist ik een half punt te scoren waar ik vervolgens dusdanig van onder de indruk was dat ik 2x achter elkaar een half punt tegen kreeg en ik al binnen 1 minuut van de mat af liep. Wat een teleurstelling!!! En dat terwijl ik dik voorstond!
Koppie erbij, want ik moest de herkansingsronden draaien. Ik was na die verliespartij volledig los en had geen moeite met mijn volgende tegenstanders. Met vol punt gingen ze eraf! Toen moest ik voor de 3de plaats tegen de welbekende Zolnir uit Slovenië. Haar had ik al eerder dit jaar verslagen tijdens wereldbekerwedstrijden en ik wist precies wat mij te doen stond! Al vrij snel kreeg zij een straf voor passiviteit en die voorsprong kon ik eenvoudig vasthouden. En na 5 minuten stond die voorsprong er inderdaad nog steeds! De bronzen plak was een feit!! Mijn eerste medaille op een WK en daar mocht ik met recht trots op zijn, evenals mijn trainer Marjolein van Unen!